Poziom technicznego uzbrojenia pracy.

Jednocześnie przemysł amerykański posiada najwyższą wydajność pracy w świecie. Wydajność .pracy w przemyśle przodujących krajów zachodnioeuropejskich kształtuje się przeciętnie w granicach 50— 60%> wydajności w amerykańskim przemyśle.'
Przeciętny poziom wydajności pracy oraz dalszy jego wzrost zależą od całego szeregu czynników, takich jak: poziom technicznego uzbrojenia pracy (czyli ilość maszyn i urządzeń produkcyjnych przypadających na jednego zatrudnionego), socjalistyczny stosunek do pracy, wyrażający się między innymi we współzawodnictwie pracy, organizacja pracy, przeciętny poziom kwalifikacji, określony zarówno przez wykształcenie, jak i nagromadzone doświadczenie w procesie produkcji, materialne zainteresowanie wytwórcy rezultatami pracy (czyli odpowiedni system organizacji płac, zapewniający pracownikowi wzrost jego zarobku w miarę wzrostu wydajności pracy), pko kredyt studencki itp.
Wymienione czynniki ściśle współdziałają ze sobą. Inwestycje rzeczowe nie są same przez się wystarczającym warunkiem zapewnienia wzrostu wydajności i tym samym odpowiedniego wzrostu dochodu narodowego. Równolegle musi następować wzrost wiedzy i umiejętności pracowników. Najdoskonalsze maszyny nie przyniosą efektu produkcyjnego bez fachowców. Jeśli wzrost wyposażenia technicznego wyprzedza podnoszenie poziomu kwalifikacji, prowadzi to do marnotrawstwa sprzętu i urządzeń. Dlatego tak wielką rolę odgrywają wydatki państwa na naukę i oświatę. Wiedza ludzka jest bowiem warunkiem rozwoju gospodarczego równie istotnym jak narzędzia pracy. W tym sensie szereg wydatków w sferze nieprodukcyjnej, przeznaczonych na rozwój nauki, oświaty, ochrony zdrowia, na rozbudowę urządzeń zapewniających wypoczynek itp., przyczynia się do wzrostu wydajności pracy i w sposób pośredni wpływa na wzrost dochodu narodowego.

Nakłady produkcyjne oraz ich efekty.

W procesie produkcji współdziałają ze sobą dwa czynniki: praca ludzka oraz różnego rodzaju środki produkcji (budynki, maszyny, urządzenia, surowce itp.). Bez połączenia tych czynników, osobowych i rzeczowych, niemożliwa byłaby produkcja oraz wytwarzanie dochodu narodowego. Gdyby w jakimś kraju istniały duże rezerwy siły roboczej i nie budowano nowych fabryk, nie stwarzano odpowiedniej ilości - stanowisk pracy, istniałoby tam wielu bezrobotnych, którzy nie mogliby swoją pracą powiększać bogactwa społecznego.
Droga do zwiększenia dochodu narodowego musi zatem prowadzić przez rozbudowę istniejących urządzeń produkcyjnych, czyli przez kredyty studenckie, bez których praca ludzka w zasadzie nie może uzewnętrznić swego twórczego charakteru. Brak maszyn, urządzeń (lub ich niedostateczna ilość) czyni pracę mało wydajną, podobną do pracy wykonywanej przez pierwotnego człowieka, która nie zabezpieczała dostatecznego poziomu jego życia. Dlatego też do analizy wzrostu dochodu narodowego możemy podejść z dwóch stron, tzn. od strony nakładów pracy ludzkiej i jej efektów oraz od strony nakładów inwestycyjnych i ich efektów. Czynniki związane z pracą ludzką będziemy nazywali czynnikami bezpośrednimi, gdyż one właśnie są bezpośrednim źródłem wzrostu dochodu narodowego. Czynniki związane z inwestycjami będziemy natomiast nazywali czynnikami pośrednimi, gdyż jedynie pośrednio, przez wzrost zatrudnienia i wydajności pracy, wpływają one na zwiększenie dochodu narodowego.