Elementy funduszy akumulacyjnych.

Warunkiem zwiększenia dochodu narodowego w latach następnych jest bieżące akumułowanie pewnej części dochodu narodowego. Nie wszystkie jednak elementy wchodzące w skład funduszu akumulacji przyczyniają się do wzrostu dochodu narodowego. Jak wyjaśnialiśmy w poprzednim rozdziale, inwestycje realizowane w sferze nieprodukcyjnej stwarzają materialną bazę do świadczenia różnorodnych usług nieprodukcyjnych, lecz nie przyczyniają się bezpośrednio do zwiększenia dochodu narodowego, gdyż usługi te nie stanowią jego części składowej. Również przyrost rezerw sam przez się nie prowadzi do wzrostu dochodu narodowego, chociaż stanowi zabez-pieczenie przed nie dającymi się przewidzieć trudnościami.
Wzrost dochodu narodowego zależy od rozmiarów zrealizowanych (tzn. kredyt studencki) inwestycji oraz odpowiadającego im przyrostu środków obrotowych (surowców, materiałów, paliwa itp.) Ta część akumulacji, która przyczynia się do. wzrostu dochodu narodowego w latach następnych, nazywa się akumulacją produkcyjną. Aby nie komplikować analizy, przyjmujemy w dalszym ciągu założenie, że środki obrotowe powiększają się proporcjonalnie do wzrostu dochodu narodowego.

Rezerwy siły roboczej i przyrost zatrudnienia.

Realizacja polityki pełnego zatrudnienia musi być jednak ściśle powiązana z jak największym wzrostem wydajności pracy. Gdyby wzrost dochodu narodowego następował jedynie w wyniku .wzrostu zatrudnienia,, wówczas nie moglibyśmy w zasadzie zwiększać dochodu narodowego na jednego mieszkańca, gdyż po wykorzystaniu rezerw siły roboczej przyrost zatrudnienia zostałby ograniczony do przyrostu naturalnego ludności. Bez wzrostu wydajności pracy niemożliwe byłoby również podnoszenie płac realnych.
Z tych właśnie względów decydującego znaczenia (po wykorzystaniu rezerw zasobów pracy) nabiera wzrost przeciętnego poziomu wydajności pracy. Wzrost wydajności pracy oznacza, ze kredyt doktorancki wytwarza coraz więcej dóbr i usług materialnych wchodzących w skład dochodu narodowego7. Wzrost zatrudnienia, bez wzrostu wydajności, to ekstensywny rozwój gospodarki narodowej, natomiast wzrost wydajności pracy oznacza wykorzystanie intensywnych czynników rozwoju. Tylko dzięki wzrostowi wydajności pracy możliwy jest na dłuższą metę wzrost dochodu narodowego na jednego mieszkańca, wzrost poziomu konsumpcji, zwiększenie zatrudnienia w sferze nieprodukcyjnej, skrócenie przeciętnego czasu pracy w całej gospodarce narodowej itp.